TBT: MKA '04

Mary Kate and Ashley Olsen for Allure Magazine in 2004

♥

BOGOTÁ WITH THE LOCALS

Na een überchille week in Amazonedorp Leticia, vertrekken we maandagochtend later dan verwacht door het verschil in ticketprijzen met het vliegtuig naar Bogotá. Het eerste wat ik doe als ik 's ochtends wakker word is naar de WC rennen en dat is een actie die zich die dag nog vaak herhaald. Het virus of de bacterie van Roel heeft mij nu ook te pakken, een tandje erger nog zelfs. In Bogotá krijgen we per ongeluk een kamer met een eigen badkamer toebedeeld, waar ik eigenlijk wel blij mee ben. Ik lig 2 dagen ziek op bed en moet zo'n 20x per dag naar de WC. Soms verlies ik zelfs bloed. We doen wat research op internet (ik wil hier liever niet naar het ziekenhuis) en er is een grote kans dat het dysenterie is: een vrij ernstige darmaandoening die gekenmerkt wordt door erge diarree en bloedverlies. In principe kan je lichaam deze bacterie zelf verslaan, tenzij er sprake is van de vorm van dysenterie met een parasiet. Dan blijft het steeds terugkeren. Ik besluit het af te wachten en na 2 dagen goede zorg door Roel en een hostel wat meedenkt en me verse kaneelthee brengt gaat het iets beter. 

Bogotá is een grote, mooie stad. Ons hostel zit in de wijk La Candelaria, een toeristische plek bij de Monserrate en vol cafétjes, winkels en restaurantjes. Woensdag gaan Roel en ik er samen op uit en verkennen de omgeving. Lunchen bij Crèpes and Waffles (wat later één van de hotspots van Colombia blijkt te zijn), wat winkeltjes kijken, Plaza de Bolivar. 's Avonds doen we boodschappen om thuis te koken. Als we de supermarkt uitkomen staat daar een gekke zwerver agressief te doen tegen een bus en een paaltje. Zodra wij een stap buiten zetten keert hij zich tegen Roel. 'Hijo de puta!' Wij vluchten naar binnen, en de gek wordt weggestuurd door de beveiliging. Een nadeel van Bogotá en later blijkt van alle grote steden van Colombia: de gekken en junkies op straat. Het voordeel: vele bewakers met grote geweren en vaak een hond. Ze staan op iedere hoek. Het klinkt vreemd, want het maakt het straatbeeld niet mooier, maar mij geeft het een veilig gevoel.

Donderdag hebben we aan het eind van de middag afgesproken met Alejandra en Tom. Dat is het stel wat we tijdens de Inca Jungle Tour hebben ontmoet. Maar eerst gaan we er zelf nog even op uit. Heerlijke lunch bij Mora Mora (een fruitsalade met kwark, dat is lang geleden!) en shoppen! We willen nog wat souvenirs voor de mensen thuis, Roel moet een nieuwe zonnebril omdat de zijne kapot is en ik scoor een rokje, aangezien we na Bogotá alleen nog maar in warme gebieden komen. En een hoedje, eindelijk een nieuw hoedje! Ik had er eentje mee, maar die ben ik vergeten in de bus van Salta naar San Pedro. Ik heb sindsdien geen nieuwe kunnen vinden, maar nu vind ik er één heel simpel bij een verkoper met een kleedje op straat. Blij!

We nemen de taxi naar het huis van Alejandra en onze mond valt open als we zien waar hij ons afzet. Een groot, rood huis met een groot hek eromheen. Alejandra woont hier met haar familie en Tom is bij ze ingetrokken. Van binnen is het huis nog indrukwekkender dan van buiten. Alejandra's moeder is een soort beroemdheid. Ze maakt een radioprogramma over geschiedenis wat onwijs populair is. Naar aanleiding daarvan heeft ze ook boeken en CD's (luisterboeken) uitgebracht. Ze reist veel, het hele huis staat vol met aandenkens en souvenirs  Wanden vol met boeken. En grote lijsten aan de muur, met filmposters of covers van albums. En een mooie, lieve, langharige poes is de koningin van het huis. Heel tof!  's Avonds eten we bij Crèpes and Waffles (daar is ie weer!). Alejandra vertelt dat het één van de grootste bedrijven is van Colombiaanse bodem. Je vindt ze niet alleen in Bogotá, maar in heel Colombia en zelfs in Amerika. En ze doen ook nog iets goeds: ze werken met parttime contracten en nemen alleen alleenstaande moeders aan. Een mooi concept! O, en het eten is er heerlijk! 

We drinken 's avonds nog wat bij Alejandra op de patio (met een muur helemaal van mozaïek  ook al zo mooi!) en spreken af de volgende ochtend vroeg op te staan, zodat zij ons de stad kunnen laten zien. We ontbijten uitgebreid met z'n allen en gaan dan eerst langs het cultureel centrum van Alejandra en haar moeder. Het cultureel centrum ziet er net zo uit als het huis en is minstens zo inspirerend. Fotobehang in een tijdlijn van historische gebeurtenissen, quotes aan de muur van grote leiders. Deuren volgeplakt met ansichtkaarten van kunst en van over de hele wereld. Erg bijzonder!

Vanuit het cultureel centrum maken we een mooie wandeling door de stad. Leuk dat Alejandra er veel over kan vertellen. Zo staat er een standbeeld in het park waarop een man wordt afgebeeld wat één van haar voorvaderen blijkt te zijn. We zien vele graffiti tekeningen en het verschil tussen de mooie kathedralen in de stad en de hoge moderne gebouwen in het financiële gedeelte van de stad. We eten empanadas (en Colombiaanse empanadas zijn echt véél minder lekker dan dan Argentijnse. Argentijnse gaan in de oven, Colombiaanse in de frituur. En je proeft echt het verschil!) en dan is het tijd voor Alejandra om naar college te gaan. 

Wij bezoeken in de tussentijd de Monserrate, een kerk heel hoog op

een berg met uitzicht op de stad. Wederom in een kabelbaantje omhoog en eenmaal boven blijkt er niets te zien... Het regent en de hele lucht in dichtgetrokken. Schijnt ook typisch iets te zijn voor Bogotá: het onregelmatige weer. Na het kerkje te hebben bekeken, wat rondgelopen te hebben en een muntje in de geluksput te hebben gegooid gaan we terug naar beneden, en juist wanneer we weer in de kabelbaan stappen trekt de lucht weer open. Hebben we toch nog even een mooi plaatje!

Beneden hebben we weer met Tom afgesproken en samen lopen we naar Museo del Oro, waar we Alejandra ook weer ontmoeten. Het is een erg leuk museum! Een hoop goud en informatie waar het gevonden is en wat het betekent. Het is inmiddels vrijdagavond en dan worden in Bogotá bepaalde straten afgezet voor verkeer. De straten lopen dan vol met mensen die worden vermaakt door straatartiesten. Geweldig! 

We hebben inmiddels honger gekregen en de hulp van Alejandra en haar moeder heeft voor ons gekookt en dus lopen we langs de knipperende en gekleurde gebouwen (een soort mini Time Square  terug naar huis. We zijn allemaal erg moe, en ik heb nog steeds last van mijn buik, dus ons grote plan om te gaan stappen maakt plaats voor gamen en chillen en daarna nog een biertje bij BBC (Bogotá's Beer Café). Ze verkopen hier (eindelijk weer eens) speciaal bier, en wij gaan voor een grote kan met honingbier. Rond een uur of 2 pakken we tipsy de taxi terug naar huis. 

De volgende ochtend komt er een vriendin van Alejandra afscheid nemen die voor een half jaar naar het buitenland gaat en dus ontbijten we uitgebreid. Pannenkoeken met yoghurt en fruit, yum! En het is niet alleen haar afscheidsontbijt, ook meteen dat van ons. Want 's middags vertrekken Alejandra en Tom voor een lang weekend weg naar een plekje buiten de stad en 's avonds vertrekt onze bus naar Popayán alweer. Alejandra tekent nog een route voor ons uit die we kunnen lopen om een ander deel van de stad te kunnen zien waar we anders niet zouden komen, maar halverwege besluiten we toch weer terug te gaan naar La Candelaria (en te lunchen bij.... Crèpes and Waffles). We zijn en blijven toeristen en dat stuk is voor ons toch het leukst. Het waren een paar supergezellige en bijzondere dagen in Bogotá met de locals. Als herinnering hebben we een polaroid foto van ons vieren. En ik hoop dat we elkaar nog eens zien! Misschien een keer bij ons, in Nederland, en kunnen wij ze rondleiden door Rotterdam en met z'n allen logeren in wat vanaf na de reis het huis van Roel en mij is.

Hoe is het in Nederland? Het is raar, het einde komt nu wel heel dichtbij! Enerzijds verlang ik ernaar om weer thuis te zijn en iedereen weer te zien. Aan de andere kant wil ik niet dat deze reis voorbij is. Zolang naar uitgekeken, en hier zoveel mooie dingen beleefd! De tijd is voorbij gevlogen... En de vermoeidheid van van plek naar plek reizen slaat toe. Mijn hoofd is niet alleen maar hier, maar steeds meer thuis. Maar ik ga heel hard proberen om nog vol te genieten van deze laatste weken aan de Caribische kust! Voor je het weet zit ik weer in de Nederlandse regen... ;)

♥

DE AMAZONE

De première van Straatstijl's eerste en enige gastschrijver, mijn liefde en mijn allerbeste reismaatje Roel van Tienen! :) 

In Lima hebben we via internet 'goedkope' tickets kunnen bemachtigen voor de reis naar Iquitos. Iquitos is de grootste stad van de wereld die niet te bereiken is over land, je moet met het vliegtuig of de boot. Gedurende de vlucht schijnt er een mooie avondzon die het Andes gebergte rood verlicht, een mooie laatste blik op de bergtoppen die we vanaf nu achter ons laten.

Omdat vliegen niet mijn meest favoriete manier van reizen is, en ik opgelucht ben dat we het gebergte onder ons hebben gelaten, kijk ik bij aankomst uit naar een sigaretje. Maar bij het verlaten van het vliegveld komt me een horde ongeduldige perueanen tegemoet die allen beweren een betere, goedkopere of mooiere taxi te hebben. Linda redt me uit deze situatie door te kiezen voor een goedkope motortaxi, even wachten met het sigaretje dus. Een motortaxi is een soort tuktuk, volgens Linda een soort paard-en-wagen met een motor ervoor ipv een paard. Gedurende de rit naar het hostel blijkt al snel dat de wegen gevuld zijn met motortaxi's, een auto op de weg is een grote uitzondering in deze stad. Het is een leuk straatbeeld en ze klinken als vele op hol geslagen grasmaaiers.

Zodra we bij het hostel aankomen blijkt er door een administratieve fout geen plek meer vrij te zijn. Door de vriendelijke hostel mevrouw worden we in een ander hostel geplaatst en ze vergoed de helft van de prijs voor een nacht zodat we geen extra kosten maken, erg vriendelijk! Het blijkt daarnaast ook nog eens erg luxe te zijn, dus niets te klagen zover. Eenmaal de tassen de kamer in gezeuld te hebben is er eindelijk tijd voor dat verdiende sigaretje.

We besluiten wat te eten in de stad. Wat vervolgens blijkt is dat er zich niet alleen ongeduldige peruanen bevinden op het vliegveld, maar dat ze zich ook verplaatsen in de stad. We zijn gestrikt door iemand die ons een jungle tour rijker wil maken. Hij legt het een en ander uit over zijn tour, maar laat ons dan met rust. Zegt ie. Hij begrijpt dat we moe zijn na de vliegreis. Deze vriendelijke man wijst ons een Italiaanse eettent, waar ik naar op zoek was, en wenst ons een fijne avond. Maar na een keuze gemaakt te hebben welke pizza ons gelukkig maakt, staat dezelfde man met z'n mooie tour 15 minuten later aan onze tafel en schuift aan. Het begrip van onze reismoeheid lijkt prompt verdwenen, waar deze meneer nog niet overtuigd is van onze keuze voor zijn tour. Zodra de pizza wordt uitgeserveerd kunnen we hem toch duidelijk maken dat zodra we besluiten een jungle tocht te doen in Iquitos, we hem een bezoekje brengen. Dit is genoeg voor 'm, en we krijgen wederom een fijne avond gewenst.

De tweede dag verhuizen we naar een ander hostel, wat een erg goede keuze blijkt omdat deze een zwembad bezit. Dit is nogal aangenaam gezien het tropische klimaat in Iquitos (30+). De komende dagen spenderen we behoorlijk wat tijd in het zwembad en de stad

zelf. We zijn een Fries stel tegen gekomen in het hostel die ons voorziet van handige informatie over de bootreis naar Letcia, onze volgende bestemming. Het is een driedaagse bootreis die we gaan maken naar Colombia. Het stel vertelt dat we niet te veel (geen) luxe moeten verwachten en geeft als tip mee een hangmat aan te schaffen.

De dag voor vertrek nemen we een motortaxi naar de haven om de boten te checken. We worden tegemoet gekomen door een peruaan die ons naar een van de boten wijst. Het communiceren met de bemanning gaat moeizaam, het havenpersoneel houdt er een onduidelijk dialect op na. Toch krijgen we het voor elkaar om een cabine te kunnen bezichtigen. Hiervoor moet we een stijle trap omhoog waar de bemanning nogal blij van wordt. De mobieltjes worden gretig gebruikt voor mooie foto's onder Linda's rokje. Linda kijkt nu toch wat minder uit naar deze bootreis met de hitsige matroosperuanen. Bij gebrek aan alternatief boeken we toch een cabine voor onze reis naar Leticia.

De dag van vertrek, en de dag van m'n verjaardag, besluiten we een taartje te scoren in een koffietent. Deze is versierd door Linda met twee kaarsjes die m'n leeftijd bevestigen. In La Paz ben ik al verblijd met m'n verjaardagscadeau: Een charango, een 10-snarige Zuid Amerikaanse gitaar. Het bespelen ervan wordt een leuke uitdaging voor me bij terugkeer op Nederlandse bodem. We vieren mijn verjaardag bescheiden, mede omdat we die avond vertrekken.

Om zeven uur komen we aan op de boot en worden onze tassen de cabine in gedragen. De cabine ziet er uit als een gevangeniscel en met de tassen is de ruimte al snel gevuld. De boot hangt al aardig vol met vele hangmatten voor degene die afzien van een cel, en niet veel later vertrekken we, op naar Leticia.

De bootreis is over de Amazone is erg mooi. We komen langs vele kleine dorpjes aan de kant gelegen van de grote rivier. Bij de meeste meren we aan, voor het laden/lossen van goederen, post of het nodige vee. Het blijkt namelijk dat we varkens, koeien en flinke stieren aan boord krijgen. Vooral de laatst genoemden blijken niet altijd zo vrijwillig aan boord te willen. Met alle mankracht en nodige atributen proberen ze op een gegeven moment een goed grote stier aan boord te brengen. We zien dat ze niet alle diervriendelijke methodes gebruiken om dit te volbrengen. Als niet veel later een varken wat mee moet wordt neer getrapt gaat Linda door het lint. Maar gezien Linda de voertaal onvoldoende spreekt en in het Engels staat te tieren, krijgt ze weinig reactie. En met alle dieren aan boord, inclusief een bewusteloos varken, wordt de reis op deze manier, met ergenis van Linda, toch vervolgt.

Na twee slapeloze nachten in de te warme, benauwde en te kleine slaapcel komen we uiteindelijk aan op het drielanden punt. Hier ligt namelijk de grens tussen Peru, Colombia en Brazilie. Met een kleine motorboot worden we naar Santa Maria (Peru) gevaren om '

uit te checken' en vervolgens naar Leticia om Colombia in te kunnen checken. Leticia bevalt ons als stad al vanaf de start beter dan de peruaanse steden. Bijvoorbeeld het zelf op zoek gaan naar een taxi ipv overdonderd te worden, dit geeft toch een beter gevoel.

In Leticia zitten we in een leuk, beginnend hostel. Een goede uitvalbasis om de stad te verkennen en bij te komen van de slapeloze boot nachten. De stad is niet groot en eenmaal verkend boeken we na een dag of twee een jungletour. Een tocht van twee dagen in een lodge, een uur van Leticia. Samen met twee andere Colombianen en de gids verkennen we het gebied. Dit doen we door wandelingen in de jungle en vaartochten bij nacht over het meer. Veel dieren zien we helaas niet, het blijft bij toekans, papegaaien  aapjes en gehengelde vissen uit het meer. Wat ik gelukkig wel vaak genoeg zie is de WC. Door een opgelopen bacterie heb ik deze maar al te vaak nodig, en ben blij dat deze mijn amper verteerde voedsel kan opvangen.

Eenmaal terug in Leticia horen we van een Zweeds stel over een dagtrip waarbij het zien van de bijzondere dieren centraal staat. Na een paar rustige dagen waarbij ik een beetje kan herstellen van de bacterie en de WC nog veel te vaak zie, besluiten we deze trip te boeken. Linda heeft dit als vervroegd verjaardagscadeau gevraagd van haar ouders, en een goed cadeau is het! De hele dag op deze trip is Linda in haar element. Tussen de apen op Monkey Island, papegaaien  het zien van roze dolfijnen, en het vasthouden en aaien van kaaimannen, luiaards, een baby-jachtluipaard, schilpadden en een anaconda maken deze dag compleet. Alle dieren waarvoor we naar de amazone/jungle kwamen hebben we deze dag mogen bewonderen. Een goed geslaagde tour!

Na deze bijzondere trip door het amazone gebied is het tijd om Colombia verder te ontdekken. Onze ontmoeting met Leticia en de positieve verhalen van medereizigers over dit land heeft ons erg enthousiast gemaakt. Op naar Bogota!